Portrety artystów

Podziel się

Impresjoniści byli rewolucjonistami o wolność w sztuce. Zacierali granicę pomiędzy fikcją, a rzeczywistością tworząc pomiędzy nimi przejście. Pogranicze iluzji, a jednocześnie odtworzenie otaczającego świata przedstawiali między innymi Van Gogh, Monet, Manet, Morisot, Sisley, Gauguin, Renoir, Cezanne, Degas, czy Whistler.

 

CLAUDE OSCAR MONET (1840-1926)

Urodził się w Paryżu 14 listopada 1840 roku, jako drugie dziecko Claude’a Augusta, właściciela drogerii i Lousie Justine. W 1858 roku poznał Eugene’a Boudina, który nauczył go malować w plenerze. W 1857 roku po śmierci ojca, został oddany pod opiekę ciotki. W 1861 roku został wcielony do wojska i wysłany do Maroka. Jak przyznał później, tamtejsze pejzaże przygtowały go do impresjonizmu.


Po powrocie ze służby wojskowej w 1862 roku przyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął naukę w Atelier Gleyre’a. Tam poznał Reinoira, Sisleya i Bazille’a, z którym wyjeżdżał malować obrazy w okolice Fontainebleau. Z Renoirem połączyła go przyjaźń na całe życie i stworzony wspólnie kierunek w malarstwie - impresjonizm.


W 1865 roku jego płótno zostało przyjęte na Salon Paryski. 26 czerwca 1870 roku ożenił się z Camille Leonie Doncieux, która zmarła, w 1879 roku. W 1872 roku powstał obraz “Impresja, wschód słońca” (Impression, solei levant), który został publicznie zaprezentowany w roku 1874 na wystawie w Atelier Nadara, nadając nazwę późniejszemu kierunkowi malarstwa.


Podczas wojny francusko-pruskiej wyjechał do Londynu, gdzie poznał Durand-Ruela. Właśnie w Londynie w roku 1883, Monet miał swoją pierwszą indywidualną wystawę. Po powrocie do Francji był jednym z organizatorów pierwszej wystawy impresjonistów. W wystawach uczestniczył jeszcze czterokrotnie.


W 1883 roku zamieszkał w Giverny, gdzie chciał odizolować się od ludzi. W 1892 roku ożenił się z wdową Alice Hoschede, która zmarła w 1911 roku. Od 1908 roku zaczął mieć poważne problemy z oczami i chociaż niemal stracił wzrok, nadal malował. Zmarł w Giverny 5 grudnia 1926 roku.

 

 

PAUL CEZANNE (1839-1906)

Urodził się 19 stycznia 1839 roku w Aix - en- Provence. Jego ojciec, Louis Auguste, początkowo właściciel fabryki kapeluszy został później jednym z założycieli Banku Cezanne & Cabassol.

W 1852 roku Cezanne rozpoczął naukę w College de Bourbon, gdzie zaprzyjaźnił się z przyszłym pisarzem Emilem Zolą. W 1859 roku zgodnie z wolą rodziców zapisał się na wydział prawa na uniwersytecie w Aix-en-Provence, ale w 1861 roku uzyskał wreszcie pozwolenie od ojca na wyjazd do Paryża na studia malarskie.

W 1869 roku poznał Hortense Fiquet, z którą ożenił się w 1886 roku. Z tego związku urodził się syn.

W 1874 roku na zaproszenie Pissarra wziął udział w pierwszej, a w 1877 roku także w trzeciej wystawie impresjonistów. Rozczarowany nieprzychylnym przyjęciem odsuń się od innych malarzy i zamieszkał w Estaque w południowej Francji.

W 1887 roku, po śmierci ojca, wrócił do Aix-en-Provance. Często jednak wyjeżdżał z Prowansji do Paryża i innych miast Francji.

W 1895 roku Vollard zorganizował wystawę jego prac, która cieszyła się dużym powodzeniem.
Zmarł 22 października 1906 roku w Aixen- Provance.

 

 

EDGAR HILAIRE GERMAIN DEGAS (1834 - 1917)

Urodził się 19 lipca 1834 roku w Paryżu. Jego dziadek pochodzący z bretońskiej arystokratycznej rodziny, przeniósł się do Neapolu podczas rewolucji francuskiej, później ojciec Degasa powrócił do Paryża, gdzie kierował filią rodzinnego banku.

W 1855 roku Edgar Degas przerwał studia prawnicze i poświęcić się malarstwu. Uczęszczał do atelier Louisa Lamothe’a i w tym samym roku został przyjęty do Ecole des Beaux-Arts.

Lata 1856 do 1861 spędził we Włoszech. W roku 1862 poznał Maneta i innych impresjonistów, z którymi spotykał się w Cafe Guerbois i w kawiarni La Nouvelle Athenese. Brał udział we wszystkich wystawach impresjonistów, oprócz ekspozycji zorganizowanej w 1882 roku.

W roku 1880 zaczęła się jego choroba oczu, która doprowadziła go niemal do całkowitej utraty wzroku.

W 1893 roku Durand-Ruel zorganizował pierwszą i jedyną indywidualną wystawę prac Degas’a. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia, oddalił się od innych artystów i żył na uboczu. Mając kłopoty ze wzrokiem, skłonił się ku rzeźbie i pastelom, jako że techniki te nie wymagały ostrego wzroku. Pierwszy i jedyny raz Degas pokazał swoją rzeźbę na szóstej wystawie impresjonistów w 1881 roku.
Zmarł w Paryżu 27 września 1917 roku.

 

 

EUGENE HENRI PAUL GAUGUIN (1848-1903)

Urodził się 7 czerwca 1848 roku w Paryżu. Jego babcią była bardzo znana we Francji socjalistka i pisarka Flora Tristan. Ojciec był dziennikarzem w radykalnym piśmie “Le National”. Po śmierci ojca dzieciństwo spędził w Peru, u bogatych krewnych matki. Po powrocie do Francji pracował jako marynarz, następnie podjął pracę jako urzędnik giełdowy w biurze maklerskim. Kolega z pracy, Emile Schuuffenecker, zaraził go swoją miłością do sztuki.

W 1873 roku Gauguin ożenił się z Dunką Mette Gad, z którą miał pięcioro dzieci.
W styczniu 1883 roku stracił pracę i postanowił poświęcić się malarstwu. Jego pierwsze dzieła nie cieszyły się uznaniem. Przypadkowo poznał Camille’a Pissarro, dzięki któremu wziął udział w ostatnich pięciu wystawach impresjonistów.

Po rozstaniu się z żoną, która wróciła do Danii, całkowicie poświęcić się pracy twórczej. W 1887 roku opuścił Francję i wyjechał na Martynikę, lecz po zachorowaniu na malarię powrócił do Francji. Udał się do Bretanii do Pont-Aven, gdzie spotkał wielu malarzy poszukujących malowniczych pejzaży między innymi Serusier ’a oraz Wł. Śliwińskiego - polskiego malarza. Gauguin odgrywał tam rolę przywódcy teoretyka.

W 1888 przez okres dziewięciu tygodni mieszkał w Arles z Vincentem van Gogh. Ich odmienne charaktery powodowały częste kłótnie. Powrócił do Paryża a następnie w latach 1891-93 przebywał na Thaiti.
W grudniu 1893 roku Durand-Ruel zorganizował pierwszą wystawę jego prac, która nie cieszyła się uznaniem krytyków i kolekcjonerów.

W czerwcu 1895 roku Gauguin wyjechał na stałe na Thaiti a później na Markizy, gdzie zmarł 8 maja 1903 roku.

 

 

EDOUARD MANET (1832-1883)

Urodził się w Paryżu 23 stycznia 1832 roku w rodzinie burżuazji francuskiej. Jego ojciec pełnił obowiązki szefa gabinetu w Ministerstwie Sprawiedliwości, zaś matka Eugenie Desiree Fournier, pochodziła z rodziny arystokratycznej, spokrewnionej ze szwedzką rodziną królewską (jej ojcem chrzestnym był król Szwecji Karol XIII).

Edouard osiągał słabe wyniki w nauce, ojciec zdał sobie sprawę, że kariera prawnicza nie była mu pisana i pozwolił synowi wybrał inną szkołę. W tym czasie wuj Edouarda, Edmond-Edouard Fournier, dostrzegł jego talent artystyczny, udzielając pierwszych lekcji rysunku.

W latach 1850-1856 Manet uczęszczał do pracowni akademika Thomasa Couture’a, poznawał zbiory Luwru i wyjeżdżał do Włoch, Holandii, Niemiec i Austrii.

23 października 1863 roku ożenił się z Suzanne Leenhoff. W tym samym roku jury Salonu odrzuciło jego obraz “OEniadanie na trawie”. Wtedy Manet zaprezentował swoje dzieło na Salonie Odrzuconych, wywołując skandal i zagorzałe polemiki, które przybrały na sile dwa lata później, kiedy na Salonie wystawił płótno zatytułowane “Olimpia”. Te dwa obrazy, zwyczajowo wyznaczające początek sztuki nowoczesnej, wywołały zachwyt i entuzjazm młodych twórców - bywalców Cafe Guerbois i kawiarni La Nouvelle Athenes – niezadowolonych z tradycyjnych zasad wpajanych w Ecole des Beaux-Arts. Pomimo, że Manet nie wziął udziału w ładnej wystawie impresjonistów, uznany został za przywódcę i przewodnika grupy. Ostatnim wielkim dziełem Maneta był obraz “Bar w Folies-Bergere”.

Zmarł w Paryżu 30 kwietnia 1883 roku. Ceremonia pogrzebowa odbyła się 3 maja 1883 roku na cmentarzu Passy, w której uczestniczyli między innymi: Emil Zola, Alfred Stevens, Claude Monet, Edgar Degas, Paul Cezanne.

 

JAMES ABBOTT McNEIL WHISTLER (1834-1903)

Urodził się 10 lipca 1834 roku w Lowell, w stanie Massachusetts – Stany Zjednoczone. Jego ojciec George Whistler był inżynierem. W 1843 roku cała rodzina Whistlerów wyjechała do Rosji, gdyż ojciec otrzymał propozycję pracy przy budowie linii kolejowej Sankt Petersburg - Moskwa.

Po śmierci ojca w 1849 roku młody James powrócił z matką do Ameryki. W roku 1851 rozpoczął naukę w akademii wojskowej West Point, ale trzy lata później zrezygnował z kariery oficerskiej i zaczął studia malarskie. W 1855 roku wyjechał do Europy, najpierw do Paryża, gdzie wstąpił do pracowni Gleyre’a, a następnie do Londynu. Tam mieszkał prawie całe życie.

Lata 1864-1865 spędził w Trouville, gdzie malował razem z Courbettem, ulegając wpływom jego realistycznego malarstwa. W tym czasie, zafascynowany japońskimi drzeworytami, zaczął wprowadzać do swoich prac elementy egzotyczne.

Spotykał się często z Baudelaire’em, Mallarmem, Degasem, Manetem, dzięki którym zbliżył się do impresjonizmu. W 1877 roku zaprezentowal w Grosvenor Gallery kilka prac z serii “Nokturnów”, które jednak nie zostały docenione przez krytykę. W 1884 roku został członkiem Society of British Artists, a od 1886 do 1888 roku był jej prezesem.
Zmarł w Londynie 17 lipca 1903 roku.

 

 

ALFRED SISLEY (1839-1899)

Urodził się w Paryżu 30 października 1839 roku, w angielskiej rodzinie, która przeniosła się do Francji ze względu na pracę ojca, bogatego londyńskiego biznesmena. Pragnął on posłać syna na studia handlowe do Londynu, ale widząc jego upodobanie do rysunku i malarstwa, zrezygnował z tych planów i zaakceptował jego decyzje zostania artystą.

W 1862 roku Alfred Sisley zaczął uczęszczać do Atelier Gleyre’a, gdzie zaprzyjaźnił się z Bazille’em, Monetem i Renoirem, z którymi spotykał się w słynnej Cafe Guerbois.

Wojna francusko-pruska w latach 1870-71 doprowadziła ojca malarza do ruiny finansowej i od tego czasu artysta musiał zacząć żyć o wiele skromniej. Sisley wziął udział w pierwszych trzech wystawach impresjonistów oraz w ekspozycji zorganizowanej w 1882 roku.

Malując pejzaże i widoki wiosek, czerpał inspirację z prac Corota, Courbeta, Daubigny’ego oraz angielskich pejzażystów, przede wszystkim Turnera. Mimo, że był niezwykle ceniony przez malarzy oraz większość krytyków, nie zdobył uznania kolekcjonerów i podobnie jak Pisarro nigdy nie cieszył się tak sławą jak pozostali impresjoniości.

Zmarł w Muret-sur-Loing 29 stycznia 1899 roku na nowotwór gardła.

 

 

 

PIERRE AUGUSTE RENOIR (1841-1919)

Francji, 25 lutego 1841 roku jako szóste z siedmiorga dzieci Leonarda Renoira, krawca i Marguerite Merlet, robotnicy. W 1844 roku rodzina artysty przeniosła się do Paryża, gdzie Renoir w wieku 13 lat zaczął pracowć jako dekorator w fabryce porcelany.

Został przyjęty do Ecole des Beaux - Arts, i uczęszczał na zajęcia Emile’a Signola oraz Charles’a Gleyre’a. Bywał też w Atelier Gleyre’a, w którym poznał Bazille’a, Sisleya i Moneta czyli tzw. malarzy z Batignolles. Wziął udział  czterech wystawach impresjonistów, chociaż od 1882 roku, po podróży do Włoch - w jego sztuce pojawiły się tendencje klasyczne.

W końcu grudnia 1888 roku zachorował ciężko na reumatyzm (RZS), na który cierpiał do końca życia.

14 kwietnia 1890 roku ożenił się z Aline Charigot, miał z nią troje dzieci: Pierre’a, Jean’a i Claude’a, zwanego Coco. W 1899 roku zamieszkał w Cagnes-sur-Mer, w połowie drogi między Niceą a Antibes. W 1907 roku nabył rozległą posiadłość w Les Collettes, w gminie Cagnes, gdzie pomimo problemów zdrowotnych – nadal malował.

Zmarł 2 grudnia 1919 roku.

 

 

BERTHE MORISOT (1841-1895)

Urodziła się 14 stycznia 1841 roku w Bourges, w rodzinie urzędnika państwowego, radcy Izby Obrachunkowej. Ojciec uczył ją rysować i przekazał swoją malarską pasję. Ponieważ kobiety nie miały wstępu do Ecole des Beaux-Arts, pobierała prywatne lekcje u akademika Josepha Guicharda, dzięki któremu poznała Jean’a Baptiste’a Camille’a Corota. Pod jego okiem zaczęła malować w plenerze.

W 1864 roku jej praca została przyjęta na Salon. Odtąd wystawiała tu regularnie aż do 1873 roku. W 1867 roku poznała Edouarda Maneta, została jego modelką i uczennicą.

12 grudnia 1874 roku, niedługo po śmierci ojca, wyszła za mąz za Eugene Maneta, brata Edouarda. w 1878 roku przyszła na świat ich córka, Julie.

Berthe Morisot brała udział we wszystkich wystawach impresjonistów, oprócz ekspozycji w 1879 roku, kiedy zajmowała się małą córeczką.

Była z pewnością jedną z ważniejszych osób w grupie, a na czwartkowych spotkaniach w jej domu gościli słynni muzycy, malarze i literaci, między innymi: Stephane Mallarme i Emil Zola. Wystawiała z dużym sukcesem swoje dzieła w galeriach Petita, Durand-Ruela, Buossod & Valadon, we Francji i Stanach Zjednoczonych.

Zmarła w Paryżu 2 marca 1895 roku.

 

 

WINCENT WILLEM VAN GOGH (1853-1890)

Urodził się 30 marca 1853 roku w Groot - Zundert w Brabancji holenderskiej. Vincent nosił to samo imię, co jego dziadek, który w 1811 roku otrzymał stopień naukowy z teologii na Uniwersytecie w Lejdzie. Wuj dziadka również Vincent van Gogh był Popularnym holenderskim rzeźbiarzem. Sztuka i religia to były dwa kierunki, którymi zajmowała się rodzina van Goghów.

Lata wczesnej młodości Vincent spędził pracując w Goupil & Cie, firmie handlującej dziełami sztuki, podróżując między Hagą, Londynem, a Paryżem. Po powrocie do Anglii otrzymał posadę nauczyciela. Jego wczesnym pragnieniem zawodowym było zostanie pastorem.

Od roku 1879 pracował jako misjonarz w górniczym zaglębiu węglowym w Belgii. W tym czasie rozpoczął sporządzanie szkiców ludzi z lokalnej społeczności.

W 1885 roku namalował swoje pierwsze wielkie dzieło: “Jedzący kartofle”. W roku 1886 van Gogh wyjechał do swojego brata Theo, który mieszkał w Paryżu, kierując galerią sztuki Montmarte. Vincent zaczął uczęszczać do atelier Fernanda Cormona. W Paryżu poznał impresjonistów, którzy wywarli olbrzymi wpływ na jego twórczość. Zaprzyjaźnił się z Gauguinem.

W 1888 roku Vincent zamieszkał w Arles. Na zaproszenie brata Vincenta przybył tam również Gauguin. Artyści pracowali razem przez dziewięć tygodni, intensywnie pracując. Często dochodziło pomiędzy nimi do kłótni. Ich drogi rozeszły się, a załamany nerwowo van Gogh w geście rozpaczy obciął sobie brzytwą kawałek ucha. Później na własną prośbę spędził kilka miesięcy w zakładzie psychiatrycznym w Saint-Remy.

Następnie wyjechał do Auvers-sur-Oise, gdzie przebywał pod opieką doktora Gacheta.Zmarł 29 lipca 1890 roku. Jak oficjalnie przyjęto, przyczyną jego śmierci było samobójstwo, strzelając sobie w klatkę piersiową. Vincent został pochowany popołudniu następnego dnia po śmierci. Pomimo tak krótkiego czasu pomiędzy śmiercią a pogrzebem, kilku przyjaciół zdążyło dotrzeć do Auvers na czas. Byli wśród nich: Emile Bernard, Charles Laval i Tanguy. Bernard z okazji śmierci przyjaciela namalował w 1893 roku obraz zatytułowany:”Pogrzeb Vincenta van Gogha w Auvers”.